Katy Malschaert

Geen enkele student valt stil. De ene maakt elke dag een wandeling, de andere gaat fietsen, eentje verwerkt de grote perzikenoogst, ergert zich te pletter omdat ie met het been in de gips zit, doet het rustig aan, houdt het veilig, rijdt van koekoeksnest naar koekoeksnest, bezoekt de eerste gereserveerde tentoonstelling  …

Allen zijn ze beeldend bezig: foto’s maken tijdens de wandeling, stilstaan bij hoeveel ‘groenen’ er wel bestaan, verder uitvlooien wat de mogelijkheden zijn van IMovie, de bomen waarnemen vanuit de luie stoel, de poes tekenen die op de schoot zit,  een kleine drukpers gaan kopen om thuis ook al aan de slag te kunnen, doen mee aan ‘Tekenen in lockdown’ …. 

Wat een schoonheid te mogen ervaren dat onze studenten vanuit hun alledaags gegeven hongerig, nieuwsgierig, alert,  Beeldend hun verhaal maken. Eén overkoepelende constante: allen hunkeren naar de momenten om opnieuw op de Academie aanwezig te kunnen zijn. Een coach in het atelier, het werk van de medestudenten, de babbel en de feedback maw dat wat een atelier onmisbaar maakt! 

De enkele momenten in kleine bezetting en de Open Academie momenten zijn een schrale troost. Beter dan niks, maar we missen de Academie zo. Maken we er samen werk van? We maken er samen een werk van.