Didier Volckaert

De Covid-19 maatregelen hebben een zware impact op onderwijs. 

Gelukkig heeft een richting als de onze een stapje voor. Afstandsonderwijs kon probleemloos geïntegreerd worden als deel van onze digitale focus. We konden foto’s en bewegende beelden ’sharen’ en voorbeelden van inspirerende kunstenaars bekijken rechtstreeks op het internet, in groep. Maar anderzijds het was ook belangrijk om zo weinig mogelijk compromissen te maken naar de geest van het atelier toe.

Fotografie en ‘expanded’ fotografie –in symbiose dus met andere beeldende kunsten– bestaat voor ons nu net in het tactiele aspect. In de drager, de afdruk, het fotoboek, de tentoonstelling, en zo voorts. We hebben ons dan ook zo georganiseerd dat elke student zijn werk ook kon laten begeleiden in het atelier zelf, ook al moest daarvoor dat atelier een volledig gebouw innemen, met voor elke student een eigen locatie.

Je zou kunnen stellen dat in tijden van corona en afstand, het atelier des te mobieler werd en de gedeelde ruimte des te intiemer. Elke student kan straks terugkijken op deze periode zonder verslagenheid of gevoel van tijdsverlies, maar met een verdiende trots, want in de beperking en volharding herken je de kunstenaar.