VISIE
ALTERNATIEVE ROUTE
Toen ik in 1990 voor het eerst als docent met het deeltijds kunstonderwijs in contact kwam, kon ik mijn ogen en oren niet geloven. Dat dit nog bestond, ateliers als statische ruimtes, met daarin nog een model of stilleven als enige centraal ankerpunt. Met het dichttrekken van de deur van het atelier, werden de maatschappij en de innerlijke wereld van de
student buiten gehouden. Alsof ze niet bestonden... Waar was de mens achter het beeldend werk? Waar was het archief, het onderzoek, het ritueel, de relatie met de buitenwereld, het geven van betekenis? Hoe kon men de muze blijven zoeken in een atelier?
Dit kon niet langer. De wereld moesten ze in, zodat de inspiratie zich niet langer beperkte tot waarneming. Ze moesten hun eigen ideeën uitdrukken, op hun eigen manier, elk met hun eigen middelen en op hun eigen tempo. Elk met een schat aan ervaringen en een eigen manier om ze te hanteren in een werk. Hij of zij is iemand die uit zijn beperkingen een vrijheid kan halen die hem onderscheidt van anderen. Het is dat onderscheid dat hem in staat stelt vrij werk te maken, los van trends, zonder druk van buitenaf. Ze krijgen er de vrijheid om hun alternatieve weg te volgen.
In ALTERNATIEVE ROUTE leren ze - door de contacten met anderen en met de wereld van de kunst - deze vrijheid nog te vergroten. Dit slaat zowel op het gebruik van materiaal en zijn toepassing als op het contact met de theorie en allerlei kunstevenementen. ALTERNATIEVE ROUTE is er niet om kunstenaars op te leiden. Het beantwoordt wel aan het verlangen van veel studenten om, weliswaar zonder professionele doel -gerichtheid hun werk te plaatsen binnen het landschap van de kunst. De plaats die het krijgt is de plaats die het verdient.De route ernaartoe is alternatief en leidt tot autonomie.
